Questo sito utilizza cookie di terze parti per inviarti pubblicità in linea con le tue preferenze. Se vuoi saperne di più clicca QUI 
Chiudendo questo banner, scorrendo questa pagina, cliccando su un link o proseguendo la navigazione in altra maniera, acconsenti all'uso dei cookie. OK

Trashëgimia muzeologjike e Bruno Munari-t. Kontributi i një artisti në zhvillimin e krijimtarise nëpërmjet laboratorëve didaktikë në muze

Gjurmët e para të qëndrueshme të didaktikës muzeale parandjehen me ardhjen e Iluminizmit dhe konkretizohen në vullnetin për ti dhënë një rregull llogjik (kronologjik, tematik, topografik, etj) ekspozimeve, në mënyrë të tillë që ti thjeshtoheshin njohjet sidomos personave që nuk ishin specialistë të fushës. Nga ky moment e më pas, muzeu merr një përgjëgjësi të re, bëhet vend edukimi.
Nëpër muze forma e didaskalisë më e përhapur aktualisht përkthehet në vizitë të udhëhequr, por duke patur parasysh ndryshueshmërinë e vizitorëve, që përfshin një numër të qëndrueshëm adoleshentësh dhe fëmijësh, janë bërë të nevojshme forma të reja didaktike të vendosura nëpërmjet mjetit të laboratorit. Ky i fundit mund të bëhet një vend i përhershëm brënda një muzeu, por edhe i organizuar. Pasi kaloje pragun e laboratorit, ai bëhej kufiri ndarës i vizitorëve nga zona e paprekshme e veprave origjinale të artit, për ti dhënë hapësirë njohjes që përftohet nëpërmjet provës paktike të teknikave dhe materialeve artistike.
Kjo tipologji laboratori e përqëndruar mbi dimensionin e “ të bërit për të kuptuar”, eksperimentohet për herë të parë në Itali nga Bruno Munari, artist që do ti dedikojë tridhjetë vitet e fundit të jetës së tij këtyre veprimtarive. Ai bëhet krijuesi i vërtetë i kësaj metode didaktike, e quajtur fillimisht “ Të luajmë me artin”, një lloj laboratori që sipas ideuesit të saj, mund të ndërtohet në çdo muze.
Për disa instituzione të ashtëquajturit “laboratorët munarianë” bëhen të përhershëm. Të tillë shembuj janë Muzeu Ndërkombëtar i Qeramikave të Faencës, në të cilin që nga 1979 ekziston një laborator që bazohet në teknikat e qeramikës dhe është i përhershëm si dhe laboratori i Qendrës për Artin Bashkohor Pecci të Pratos, në të cilin “metoda munariane” heton themelet e prodhimit artistik bashkohor.
Në të njëjtën kohë zhvillohen qëndrat private të themeluara nga dishepujt e Munarit që ndjekin metodën didaktike të artistit në mënyrë të vazhdueshme.
Edhe jashtë vendit krijohen qendra krijuese dhe didaktike të frymëzuara nga metoda munariane ׃
Në Tokio në 1986 u inaugurua Kodomonoshiro, një ndërtesë e menduar posaçërisht për zhvillimin e komunikimit sensorial të fëmijëve, në të cilën Munari u ftua që të realizonte të gjithë laboratorët për fëmijë që kishte ideuar gjatë dhjetë viteve.
Me vetëdijen se muzetë janë vende të konservimit por edhe mbi të gjitha vende të edukimit, kuptohet se sa e rëndësishme është të përcillen dhe propozohen iniciativa didaktike të cilat duhet që nëpermjet hapësirave të posaçme të promovojnë, një kulturë muzeale e cila jo vetëm duhet që të vëzhgohet, por edhe të jetohet.

Kjo tezë zhvillohet duke u nisur nga një kapitull hyrës në të cilin trajtohen argumente
biografikë që i përkasin artistit dhe prodhimtarisë së tij artistike, sidomos për ato që i përkasin veprave që i dedikohen fëmijërisë.

Vazhdohet duke paraqitur Metodën Munari®, duke u nisur nga teoritë pedagogjike dhe didaktike nga të cilat Munari frymëzohet për laboratorët e tij, nga të cilat vihet në pah, në mënyrë të veçantë, rëndësia e përkufizimit e fjalës krijimtari, për të mbërritur në Shoqatën Bruno Munari që e ka liçensuar metodën.

Ndërsa në kapitullin e tretë dhe të fundit, vëmëndja do të përqëndrohet në dy realitete muzeale specifike: në të parin laborator të “ Luajmë me artin”, që është mbajtur në Pinakotekën e Brerës në 1977 dhe rasti i Qendrës së Artit Bashkohor të Cavalese (Tn), që edhe pse nuk e ka më koleksionin dedikuar Munarit, e ka mbajtur të gjallë laboratorin, duke zhvilluar aktivitete që frymëzohen nga teoritë didaktike të artistit dhe i garantojnë muzeut një numër të rëndësishëm “vizitorësh të vegjël”.

Mostra/Nascondi contenuto.
6 KAPITULLI 1 MUNARI ׃ ARTISTI NË FORMËN E GJËRAVE, FËMIJË NË ESENCËN E GJËRAVE I.1. Artisti Në 2007 u mbajt Njëqind vjetori i lindjes dhe prej pak kohe është mbyllyr dhjetëveçari i parë i vdekjes së Bruno Munarit. Dy ngjarje që kanë përkujtuar këtë artist prej njëmijë veçorish, nëpërmjet ngjarjesh të shumta dhe ekspozitash për nder të tij 1 . Personaliteti i Munarit mund të konsiderohet i pazakontë, pasi nuk pasqyron vetëm një skicues dhe vizatues të njohur me famë, por personaliteti i tij ekletik dhe dinamik tregohet, mbi të gjitha në origjinalitetin e ideve që shpreh, përballë situatave të shumta artistike dhe jo artistike që has në rrjedhën e jetës së tij. Ai në fakt, është impenjaur në shumë disiplina njëkohësisht dhe është stimuluar nga kërkimi i vazhdueshëm i zgjidhjeve të reja në fusha të ndryshme. Kjo veçori ka vënë në vështirësi kritikë dhe historianë të artit të zënë në përpjekjen e gjetjes së punës ë Munarit brënda stileve të artit bashkohor. Ata që janë marrë që në fillim e deri më sot me aktivitetin e Munarit, janë përpjekur ti japin një emër natyrës së këtij artisti duke i dhënë shumë përkufizime deri në pë rkuf iz im in e pohimi t “ç dokush nj e h nj ë Munari të ndryshë m” 2 . Në rrjedhën e viteve Nëntëqind Munari kontribuon në mënyrë thelbësore në sektorët e arteve vizive (pikturë, skulpturë, kinematografi, dezajn industrial, skicim) dhe në ato jo vizive (poezi dhe didaktikë) me një kërkim shumë aktiv mbi temën e lojës, të fëmijërisë dhe të krijimtarisë. Këto argumente të fundit do të influencojnë shumë në fushën e didaktikës brënda muzeve 1 B. PERILLI, 2008, fq. 30: bëhet fjalë, në veçanti për pesë ekspozita të zhvilluara në harkun e një viti. Të parat në rend kronologjik, kanë patur si veprimtari Milanon, qytetin e lindjes së artisti: njëra , pranë la Rotonda di Via Besana në 2007-2008, tjetra, i drejtohej një publiku fëminor, e titulluar Vietato non toccare. Bambini a contatto con Bruno Munari, {E ndaluar të prekësh, Fëmijë në kontakt me Bruno Munarin} të mbajtura në Trienale nga 29 janari deri në 30 mars 2008. Ndjek më pas, homazh që qyteti i Urbinos i ka bërë artistit, deri më 18 tetor 2008, nëpërmjet ekspozimit të disa skicave dhe vizatimeve parapregatitje për librin lojë për fëmijë ABC. Kanë dalë në pah edhe njëzet e shtatë paraqitje grafike të Munarit, të realizuara për Campari-n të ekspozuara në Forlì me rastin e ekspozitës së dedikuar afisheve të periudhës fashiste. E fundit, përfundon me 22 shkurt 2009, eskpozita antologjike pranë muzeut të Ara Pacis që zhvillohet pranë Cosecasa, muzeu më i vogël i vizatimeve në botë i cili që nga , 1978, i ka bërë të njohur Romës veprat e artistit. 2 C. CERRITELLI, P. FOSSATI, 2001, fq. 15.

Traduzione

Facoltà: Lettere

Traduttore: Dorina Xheraj Contatta »

Composta da 60 pagine.

 

Questa tesi ha raggiunto 50 click dal 29/07/2011.

Disponibile in PDF, la consultazione è esclusivamente in formato digitale.